Elske te Lindert, dirigent
‘This will be our reply to violence,
to make music,
more intensely,
more beautifully,
more devotedly
than ever before.’
In mijn werk als dirigent komen twee van mijn grote passies bij elkaar: muziek en mensen.
De eerste conservatoriumstudies die ik deed waren orgel en kerkmuziek. Maar al van jongs af aan zing ik zelf ook en vanaf mijn negentiende ben ik al dirigent.
Toen ik mijn bachelor en master behaald had met twee keer een ‘cum laude’-aantekening en ik volop werkzaam was in dit orgel-werkveld, begon ik iets te missen. Als organist zit je best anoniem achter je orgel, vaak onzichtbaar voor je publiek. Het is moeilijk om vanaf die hoge plek de connectie te voelen met het publiek. Ik besloot zang te gaan studeren. Als zangeres sta je volop in de spotlight en kun je met je zingen de mensen meer rechtstreeks raken, zo voelde ik. Ook als zangeres wist ik een heel eind te komen. En ook tijdens mijn zingende carrière bleef ik dirigeren.
Vanaf het moment dat ik dirigent werd van het Deventer Vocaal Ensemble, voelde ik dat er in mijn muziekwereld weer wat begon te schuiven. Tot dat moment was ik als dirigent autodidact, maar het werken met zo’n welhaast semi-professionele club als het DVE zorgde ervoor dat het steeds meer begon te kriebelen om hier nog veel meer van te weten en te leren. Ik dirigeerde al allerlei grote werken met solisten en orkest, toen ik mij meldde bij het conservatorium van Maastricht. Ik deed auditie met een concert-opname en werd op basis van deze video meteen tot de master toegelaten.

Intussen ben ik al weer heel wat jaren ook als dirigent afgestudeerd, deze keer zelfs ‘summa cum laude’ en ben ik (naast Koor Surplus) dirigent van drie mooie kamerkoren en een cantorij. En steeds meer merk ik dat de beide passies elkaar gevonden hebben: muziek en mensen. Wat een feest is het om met een koor aan het werk te gaan om ze iedere week weer wat te zien groeien, op weg naar mooie concerten.
Een ander zinnetje dat de laatste jaren met mij meegaat is van Toon Hermans:
‘Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken voordat de wereld verregent.’
Met muziek zijn er zo veel zonnetjes aan te steken. Soms is muziek vrolijkheid, soms troost, soms is muziek warmte en geborgenheid, altijd is muziek gezamenlijkheid.
Bij Koor Surplus merk ik dat de muziek echt een bindmiddel is. Ik tref hier zeer consciëntieuze zangers van zekere leeftijd, die het heel fijn vinden om zo lang als dat kan op niveau te blijven zingen. Er is veel warmte en gezelligheid onderling en er wordt heel hard gewerkt. We lachen iedere repetitie, maar zijn ook zeer geconcentreerd bezig.
Ik ben heel enthousiast over de klank van het koor en de gedrevenheid van de zangers. En voorzie dan ook dat we prachtige concerten neer zullen zetten samen. En dat er misschien nog wel meer mensen zijn die zich zingend willen aansluiten bij deze mooie club.